No translation available.
Paleisplein, Sint-Petersburg, even na 20.00 uur in de avond. Het is onze eerste dag hier in Sint-Petersburg en een grijs wolkendek hangt over de stad. We staan op het paleisplein. Ik kijk naar de Hermitage en de Alexanderzuil, de grootste zuil van zijn soort in de wereld. Het rode graniet is zo zwaar dat het niet verankerd hoefde te worden in de grond. Het staat dus feitelijk los. De wolken zijn mooi, maar vooral grijs. Toch lijkt het geen dikke bewolking en met een kleine kans op een mooie zonsondergang is het dus een kwestie van wachten. Wachten, datgene wat je als landschaps- en natuurfotograaf het meeste doet. Staan, kijken, nietsdoen, nog even je compositie controleren. Wachten dus. Dan opent de horizon zich in het westen en zet de wolken in een mooie rode avondgloed. Het wachten is voorbij. Aan de bak. Instellingen controleren, nogmaals de compositie bekijken, grijs gradatie filter goed zetten, draad-ontspanner aansluiten, spiegel opklappen, belichten, wachten, nieuwe compositie maken, spiegel opklappen, belichten, histogram controleren, opnieuw belichten. Het ritme van een landschapsfotograaf. Een goed begin van de eerste dag.
Sint-Petersburg - Rusland - Alexanderzuil en de Hermitage - Canon EOS 5D Mark II + Canon EF 17-40mm f4 L op 27 mm, diafragma f16, sluitertijd 25 sec., ISO 100 genomen vanaf statief met draadontspanner en de spiegel opgeklapt. De avondgloed duurde zo kort dat ik in totaal tijd had voor 4 belichtingen.
